துப்பாக்கி

அந்த அறை நிலவின் நடுவே நட்டு வைத்தார் போல் இருந்தது.  எங்கும் வெள்ளையாக வெள்ளை அடிதிருந்தார்கள். சுளீர் என்று ஜன்னல்கள் வழியாக கசிந்த வெயில் சுவர்களில் தெளித்து அறையை பளிச் வெளிச்சத்தில் ஆழ்த்தியது. அந்த வெள்ளை வெளிச்சத்திற்கு நடுவே அவனது நெற்றி மீது வைக்க பட்டிருந்த துப்பாக்கி மினிக்கிடும் கறுப்பு நிறத்தில் ஒரு கிரகணம் போன்று காட்சி அளித்தது. துப்பாக்கியை பிடித்திருந்தவன் முகம் சரியாக தெரியவில்லை, நிழல் ஆடியது.

அது ஒரு ஸ்மித் அண்ட் வெசன் ரக துப்பாக்கி. ஜேம்ஸ் பான்டிற்கு மிகவும் பிடித்தது.  அது .32 கலிபர் ரேவோல்வேர், கொஞ்சம் ஓல்ட் ஸ்டைல்.  கையில் இதை பிடித்திருந்தவன் ஜேம்ஸ் பாண்ட் இல்லை என்றாலும் இதை நன்கு இயக்க தெரிந்தவன் என்பது புரிந்தது.

அவன் இங்கு எப்படி வந்தான்? பார்ப்போம்..

சற்று முன் நடந்தது.....

எல்லா நாட்களை போலவும் தான் அன்றும் தொடங்கியது அவனுக்கு. காலை உடல் பயிற்சி பின்பு த்யானம். பல வருடங்களாக உழைத்து களைத்த அவனுக்கு இவை முக்கிய தேவைகளாகி விட்டன. அன்று வழக்கத்துக்கு மாறாக எதுவும் நிகழவில்லை, அதுவரை.

தியான மைய்யத்தில் அன்று புதிதாக ஒரு நபரை கவனித்தான். சிறிது வயது முதிர்ந்த அவர் எங்கோ பரிச்சயம் ஆன முகம் போன்று தெரிந்தது. அவர் அருகே சென்று,

“Good Morning, உங்களை எங்கோ பார்த்த மாதிரி இருக்கே”

சிறிது தனது குரலை தாழ்த்தி, “ச்வப்பன், ரேமேம்பேர் A210? Tel Aviv, Krav Maga classes?”

“சார், எப்படி சார் மறக்கறுது. நீங்க கத்துகொடுத்தது தான் என்னை இப்ப வரைக்கும் பிழைக்க வச்சிருக்கு. And Tel Aviv, Mossad, Krav Maga, those were the best days of my life. Glad to see you again. ரொம்ப நாளா ஏதும் சேதி இல்ல, incognito deployment?”

“Yeh, forward deployment. Classified, தியானம் முடிஞ்சதும் பேசுவோம்”

“Sure” என்று சொல்லிக்கொண்டு விலகினான்.

அவரை சந்தித்ததில் அவனுக்கு மகிழ்ச்சி. அவனது ஆரம்ப வாழ்க்கையில் அவர் ஒரு தந்தை போல இருந்து அவனை வழி நடத்தி உள்ளார். தியனதிற்காக உட்கார்ந்திருந்த மற்றவர்களை கவனித்தான். நிழல் ஆடிய முகங்களில் அபாயம் ஏதும் ஆட வில்லை. நம்பிக்கையுடன் கண் மூடினான். அவனது எண்ணங்கள் பிரம்மாண்ட முழக்கம் இட துவங்கும் நேரம் அது. ஆனால் அன்று அவனது எண்ணங்கள் முழக்கம் இடும் முன்னர் அவன் தியானம் கலைந்தது. காரணம் துப்பாக்கி சுமந்து அறையில் நுழைந்த அவர்கள்.

“Freeze, open your eyes and stay down!”

திடுக் என்று கண்கள் திறந்தான். நான்கு நபர்கள் இருப்பதை உணர்ந்தான். கையில் பேரேட்ட ஆடோமடிக் மற்றும் உசி சப் மாசின் துப்பாக்கி வைத்திருந்தனர். சர சரவென நுழைந்த அவர்களில் ஒருவன் தியானம் நடை பெரும் மொட்டைமாடி படிக்கட்டு அருகே நின்றுவிட்டான். மற்றொருவன் கூடத்தின் மற்றொரு மூலையில் அனைவரையும் நோக்கியவாறு மிரட்டலாக நின்றிருந்தான்.

மீதம் உள்ள இரண்டுபேர் அவரை நோக்கி துப்பாக்கியை நீட்டியவாறு ஓடி வந்தனர். அவனோ செய்வது அறியாது விழித்தான். அவர் முன்னால் துப்பாக்கியை நீட்டி

ஒருவன் “come with us, and no dirty tricks. I don’t want any bloodshed”

மற்றவன் “நீங்க எங்க இருந்தாலும் நாங்க வருவோம்னு சொன்ன்முல”

அவர் அவனை நோக்கி ஏதோ சொல்ல முயற்சிக்கிறார். அனால் அதற்குள் அவர்கள் துப்பாக்கி முனையில் அவரை அழைத்துக்கொண்டு, நுழைந்த வேகத்திலேயே மறைந்து விடுகிறார்கள். அவனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை, அவர் ஏதோ சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார் என்பது அவனுக்கு புரிந்தது, அனால் அதற்க்குள் அவர்கள் அவரை இழுத்து சென்று விட்டாரகளே! வீர் என்று ரோட்டில் ஒரு கார் கிளம்பும் சத்தம் கேட்டு திடுக் என்று எழுந்து நின்றான்.

விடு விடுவேன கீழே ஓடி வந்த அவன் தெருவின் நால்புரம் பார்த்தான். அங்கே ஒரு கடத்தல் சம்பவம் நடந்த்தர்க்கான சுவடே இல்லாமல் இருந்தது. அவன், அருகில் இருந்த ஒரு டீ-கடையை நோக்கி ஓடினான். வானொலியில் மிஷன் இம்பாசிபுல் தீம் மியுசிக் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அங்கு வெளியே கல்லா பெட்டியை திறந்து பணம் எண்ணி கொண்டிருந்தவனை பார்த்து,

“ஏங்க, இங்க ஒரு நாலுபேர் துப்பாக்கி எல்லாம் வெச்சு வந்தாங்களே, பார்த்தீங்கள?”

“என்ன, துபக்கியா?, என்னங்க டீகாசு இல்லையா? அக்கௌண்டேல்லாம் வைகிரது இல்ல, கெளம்புங்க”

“இல்லங்க, இங்க இப்ப ஒரு பெரிய சத்தம்போட்டு கார் ஒன்னு கிளம்பிச்சுங்களே?”

“ஆமா, அது பக்கத்து யோகா சென்ட்டர் கார்தான். அங்கிருந்து அஞ்சு பேர் அவசரமா போனாங்க”

“எந்த பக்கம் போனாங்க, என்ன கார்?”

“அந்த பக்கம், செவுப்பு கார். மருதினு நனைகிறேன்”

டீகடைக்கரன் ஏதும் பிரச்சனையா என்று கேட்பதை கேளிராமல், அவன் ஓடினான். அங்கு வழியில் நின்றிருந்த ஆட்டோவில் சடால் என ஏறி, “இந்த பக்கமா போங்க” என்றான்.

“எங்க சார் போவனும்”

“நீங்க இந்த பக்கமா போங்க நான் சொல்றேன்”

அவன் காட்டிய திசையில் சிறிது தூரம் வந்தவுடன் அந்த வீதி இடது வலதாக பிரிந்தது. அவன் கீழே இறங்கி ஏரியாவை உணற முயன்றான். அவர் இங்குதான் இருக்கிறார் என்று அவனுக்கு தோன்றியது. அவனது இன்ச்டின்க்ட்ஸ் மீது அவனுக்கு அதீத நம்பிக்கை உண்டு. அவன் விடுக்கென்று நடக்க துவங்கினான்.

“ஹலோ, யாரு, சார் நீங்க? காச கொடுத்துட்டு எங்க வேணும்னாலும் போங்க”

நின்றான். திரும்பினான். ஆட்டோகரனை முறைத்து பார்த்து தான் யார் என்பதை கூறினான். ஆட்டோக்காரன் அடங்கியவனாய் பயபக்தியுடன், “நீங்க போங்க சார், காசெல்லாம் பாத்துக்கலாம் சார்”

திரும்பி நடக்க துவங்கினான். இடது பக்கம் இருந்த தெரு பரிச்சயம் போல் உணர்ந்தான். நடந்தான். அப்பொழுதுதான் அந்த வீட்டை கவனித்தான். வெளி பக்கம் மாடிப்படி கொண்ட டுப்ப்லே ரக வீடு. அது அவனுக்கு ஒரு காலத்தில் ட்ரைனிங் கொடுக்க பெற்ற செப் ஹௌஸ். வீட்டின் வாயிலில் சிவப்பு மாருதி! ஆள் அரவம் இல்லை, கம்பௌந்து சுவரை தாவி குதித்தான். சத்தம் இன்றி பூனை போல அந்த படிக்கட்டுகள் வழியாக மொட்டைமாடி அடைந்தான். அங்கிருந்து உள்ளே இருந்த முற்றத்தை காண முடிந்தது. முற்றத்தின் அருகே ஒரு அறையிலிருந்து கூச்சல் குரல்கள். கூச்சல்களுக்கு நடுவே அவர் குரல். சடால் என்று முடிவெடுத்து, பைப் பிடித்து கீழே இறங்க துவங்கினான். முற்றத்தை அடைந்ததும் சத்தம் இன்றி துளசி மாடத்திற்க்கு பின்னால் ஒளிந்தான். சுற்றி பார்த்து அவன் அந்த கூச்சல் அறைக்கு அருகே இன்னொரு அறை இருப்பது கண்டு சட் என்று உள்ளே நுழைந்தான்,

அது தான் அந்த வெள்ளை அறை. அங்குதான் அந்த நிழல் ஆடிய முகம் இருந்தது. “நீ, அவர தேடி இங்க வருவேன்னு நினைச்சேன், வந்துட்டே” என்றான், நேற்றிபோட்டில் துப்பாக்கி அழுத்தியவாறு, “Welcome to hell”

அப்பொழுதுதான் அந்த கடத்தல் அவனை இங்கு வரவழைக்க நடத்தப்பட்ட நாடகம் என்று உணர்ந்தான். அவர்.... அவர்...

அதற்குள் பின்னாலிருந்து ஒருவர் உள்ளே வந்து அவனை பற்றி நகரமுடியாமல் பிடிக்க, அந்த நிழல் முகம் துப்பாக்கியை எடுத்து அவன் கைகள் அருகே வைத்து ட்ற்றிக்கரை அழுத்தியது. சைலேன்செர் ஒளியை அழுத்த, சுருக் என்று ஒரு வலி. வெள்ளை அறை அவன் கண்கள் முன்பு சுற்றி சுற்றி வர அவன் நினைவிழந்தான்.

                           *****************************

“டாக்டர், நீங்க கொடுத்த செடடிவ் இன்ஜெச்டிப்ல் வச்சு அவன தூங்க வச்சிருக்கோம்”

கண்ணாடி அறை வெளியே டாக்டரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார் அவர். கண்ணாடி அறைக்குள் அவன். மயக்கத்தில்.

“நேத்துல்லாம், ஹி வாஸ் ஓகே. இனிக்கு யோகா சென்டர்ல என்னலாமோ பேச ஆரம்பிச்சான். ஏதோ கர்வ மார்க்னான், மொசாட்னான், அப்புறம் பேசலாம்னு சொல்லி யோகா பண்ண ஆரம்பிச்சான். அதுக்குளையும், எனக்கு பிசினஸ் விஷயமா அவசரமா போக வேண்டிருந்தந்து. ஆபீசெலேர்ந்து ஆளு வந்திருந்தாங்க. அவன்கிட்ட இங்கேயே இரு, நான் இப்ப வரேன்னு சொலிட்டு போனேன். அப்புறம் திடீர்னு எழுந்து ஓட ஆரம்பிச்சானாம், யோகா சென்டேர்லேன்ர்ந்து போன் பண்ணினாங்க, அங்க பொய் விசாரித்துல பக்கத்து டீக்கடைலே எங்க கார் எந்த பக்கம் போச்சுன்னு கேட்டுகிட்டு ஓட அரம்பிச்சதா சொன்னாங்க” என்று சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும்போதே துக்கம் தாங்காமல் அழத்துவங்கி விட்டார்.

டாக்டர் அவரை ஆசுவாச படுத்திக்கொண்டு,

“பயபடாந்தீங்க, எல்லாமே தெரிந்த சிம்டம்ஸ் தான். உங்க மகன் கொஞ்ச கொஞ்சமா அவர் சநிட்டி இழந்து வருகிறார். கிரைம் பிக்ஷ்ன் நோவேல்களிலும், கம்ப்யூட்டர் கேம்ஸ்களிலும், திரைப்படங்களிலும் நடப்பது போன்றே தமது நிஜ வாழ்விலும் நடக்கிறது என்று எண்ண துவங்கிவிட்டார். நீங்க பேசிவிட்டு வெளிய வந்தது உங்க மகன் மனதில் யாரோ உங்களை கடத்தி விட்டார்கள் என்று கூட நினைத்திருக்கலாம். Probably, that’s why he left in such a hurry, to try and save you. அவர் உண்மை மற்றும் பிக்ஷ்ன்னுக்கு இடையே மாட்டிக்கொண்டு இருக்கார். But don’t worry, there’s a cure for everything today”

அவர், சுதாரித்துக்கொண்டு, “எங்கலாமோ தேடினேன் டாக்டர், கடைசியிலே எங்க வீட்டிர்க்கே பைப் வழி இறங்கி வர்றான். இன்ஜெக்ஷன ஏதோ துப்பாக்கி மாதிரி பாத்தான். அம்மா இல்லாத அவனை சின்ன வயசுல தனியா விட்டு போனதுனால தான சார் இது எல்லாம்...”

“அதுவும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். இப்ப கொஞ்சம் அக்க்றேசிவா இருக்கான். Get him admitted. We shall start treating him”

அவர் கவலைத்தோய்ந்த முகத்துடன் கண்ணாடி வழியாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவன் சிறிது சிறிதாக விழிக்க ஆரம்பித்தான்.

கண்ணாடி அறைக்குள் தடால் என விழித்தான். கை, கால் ஸ்ட்ராப் செய்யப்பட்டிருப்பதால் அவனால் நகர முடியவில்லை. அஆக்க்க் என்று கர்ஜித்தான். கண்ணாடி வெளியே அவரை பார்த்தான், “சார், டோன்ட் வொர்ரி. நான் உங்களை கப்பதறேன். ஆஆ....”

(முற்றும்)